Roeibitches

Door het prachtige verschijnsel dat men ritme noemt neemt de frequentie van de reisverhalen behoorlijk af. Er gebeurt natuurlijk genoeg in deze prachtige stad, maar niet alle gebeurtenissen zijn de moeite van het vermelden waard. De afgelopen weken heb ik echter zo goed mogelijk alle leuke dingen proberen te onthouden, dus ik hoop dat er een behoorlijk verhaaltje uitrolt. 

Het ritme waar ik het eerder over had bestaat uit het volgen van colleges, niet allemaal want van relevante informatie hebben Spanjaarden nog geen kaas gegeten. Daarbij is natuurlijk ook het roeien een vast onderdeel van mijn week. Discotheken, kroegjes, cocktailbars en tapasrestaurantjes worden ondertussen ook in een razend tempo ontdekt, waardoor er bijna iedere avond wel iets op het programma staat. Dit is natuurlijk enorm goed voor het sociale leven en helpt mee mijn Spaans op te krikken. Daarnaast zijn er al vriendinnetjes langs geweest in Sevilla en twee weken geleden vereerde m'n lieve zusje me met een bezoekje. Vorige week ben ik in Nederland geweest om mijn veulentje te bewonderen. Helaas was deze nog niet geboren toen ik in Nederland aankwam, wat ervoor zorgde dat ik een week lang naar het televisieschermpje heb zitten staren. Het was de bedoeling om afgelopen dinsdag weer terug naar Spanje te gaan, maar door de onverwachte enorme files heb ik mijn vlucht gemist. Na veel geregel en veel euro's lichter stapte ik dan vanochtend op het vliegtuig. Het is best wel een beetje gek om nu weer in mijn Spaanse kamertje te zitten, de eerste uurtjes had ik dan ook heimwee. Na een korte siësta en flink roeien is dat echter alweer zo goed als over. 

Omdat ik momenteel alle dingen niet echt in een fatsoenlijke chronologische volgorde kan plaatsen schrijf ik gewoon lekker alles door elkaar heen en spring ik van onderwerp naar onderwerp. Zo was vorige week ook Semana Santa, waarvan ik een weekend heb meegemaakt. Een week vol optochten, kuk kux klan kostuums en vooral heeeeeel erg veel mensen, waarvan ik na 2 dagen al hondsdol werd. 

Met roeien ben ik gepromoveerd naar een smallere boot. Dat ding wiebelt als een malle en ik vind het dan ook doodeng. Meteen de eerste keer dat ik in deze boot zat begon weer een visser naar me te roepen, in tegenstelling tot de vorige keer verstond ik het nu wel: of ik alsjeblieft zijn dobber uit het water wilde halen. Na tien minuten proberen werd de beste man ongeduldig en begon steeds sneller en harder aanwijzingen naar me te schreeuwen. Ik snapte niks meer van het Spaans dat ie brabbelde en wilde boos wegroeien, totdat m'n roeileraar polshoogte kwam nemen. Hij probeerde de meneer op z'n plek te zetten, maar naar enkele minuten verviel ie weer in z'n oude ritme. Ik had ondertussen de dobber te pakken en gooide 'm samen met enkele boze Spaanse zinnen naar de visser toe. Veel indruk zal het wel niet gemaakt hebben, hoogste tijd om scheldwoorden te leren dus. Als kers op de taart knalde ik bij het wegroeien bijna op een boot met professionele roeiers, die ook boos werden. Kortom: alle roeibitches waren weer vertegenwoordigd en ik dobberde beteuterd rond met een gigantisch tekort aan scheldwoorden. 

Ik ben ondertussen ook alweer vergeten wat ik nog meer te vertellen had, dus ik vrees dat dit het einde van dit verhaal wordt. Vrijdag ga ik naar Madrid met Christien, dus binnenkort verschijnt er weer een prachtig verhaal op deze blog. Ondertussen wacht ik in spanning af wanneer m'n veulentje wordt geboren, zodat ik 'm heel kil over Skype en e-mail kan bewonderen. 

Reageren

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd

Blijf op hoogte!

Wil je op de hoogte blijven van de belevenissen? Meld je aan voor de mailinglist

Eerdere reisverhalen

Reis blog, ook wel reis webblog genoemd, wordt mogelijk gemaakt door Around the Globe. "Ontmoetingsplek voor en door reizigers". Lees onze Disclaimer